Kim Jesteśmy

Apostolski Kościół Katolicki i jest gałęzią Kościoła Powszechnego, który działa poprzez swoją obecność, zakorzenienie i uczestnictwo na kontynentach: w Afryce, Europie i Ameryce. Obecność tę realizuje poprzez Kościoły partykularne, czyli diecezje, na czele których stoi biskup - następca Apostołów - wraz ze swoim duchowieństwem i wiernymi Chrystusa Pana. W tej wspólnocie znajduje się kilka diecezji: Duola, Jaunde I, Jaunde II, Barranquilla, Madryt-El Arenal, Medellín, San Luis, Charallave i Acacías, Świętego Józefa obejmująca swoim terytorium Polskę i Wielką Brytanię. Istnieją także prefektury apostolskie: Intendencia, Ica, Pampa Chica i Chiclayo, każda z własnym biskupem lub prefektem apostolskim. Łącznie posługę pełni trzynastu biskupów oraz znaczna liczba prezbiterów, diakonów i osób konsekrowanych. Kształcili się oni zarówno w seminariach katolickich, jak i częściowo w trybie półstacjonarnym w seminarium wirtualnym tego Kościoła - Mediator Dei. Nauka odbywa się za pośrednictwem wideokonferencji, jednak szczególną troską otacza się formację liturgiczną. Oprócz wiedzy teoretycznej kapłani zdobywają doświadczenie w praktyce - podczas misji, w parafiach i wspólnotach.

Kapłani mają możliwość wyboru - mogą pozostać w celibacie lub zawrzeć małżeństwo i założyć rodzinę (por. 1 Tm 3). Większość z nich pracuje zawodowo, będąc nauczycielami, prawnikami czy specjalistami innych dziedzin, co pozwala im nie być obciążeniem dla wspólnot, w których posługują. Wierni są jednak zachęcani, by przyjmowali kapłana, wspierali go w budowaniu Mistycznego Ciała Chrystusa oraz troszczyli się o rozwój parafii, misji czy klasztoru na rzecz Kościoła - a nie prywatnych fundacji, które ostatecznie mogą przejść w ręce jednostek i ich spadkobierców. „ Któż kiedykolwiek walczył na własny rachunek? Kto sadzi winnicę, a nie spożywa jej owoców? Kto pasie trzodę, a nie żywi się jej mlekiem?” (1 Kor 9,7). Kapłan ma więc pełnić swoją posługę w ramach wspólnoty duchowej. Kościół udziela chrztu i celebruje wszystkie sakramenty tak, jak czyniono to u początków chrześcijaństwa (por. Dz 2,46). Czyni to także dziś, czego dowodem jest korzystanie z ksiąg liturgicznych, wierne przestrzeganie rubryk i przywdziewanie świętych szat liturgicznych.

Nasza sukcesja apostolska wywodzi się bezpośrednio z Kościoła rzymskokatolickiego, poprzez biskupstwo prałata Carlosa Duarte Costy, który 6 lipca 1945 roku zorganizował pierwszy narodowy Kościół katolicki. Zależało mu na tym, aby celibat nie był jedyną opcją dla kapłaństwa i aby celebracje liturgiczne odbywały się w języku ludu. Chciał również, aby biskup powołał radę kapłanów i wiernych Kościoła. Wiadomo, że biskup Carlos Duarte Costa konsekrował pierwszego biskupa Kościoła brazylijskiego, Dom Salomao Ferraz Barbosę, 15 sierpnia 1945 roku, jako pierwszego biskupa Sao Paulo w Brazylii. Jednak później opuścił szeregi Kościoła Narodowego i pojednał się ze Stolicą Apostolską, gdzie został przyjęty z godnością biskupią 8 grudnia 1959 roku, za pontyfikatu papieża Jana XXIII, jako biskup tytularny Eleuterny i pomocniczy kardynała Sao Paulo, Mons. Carlosa Carmelo de Vasconcelosa Moty.

Należy zauważyć, że Biskup Salomao Barbosa był ojcem soborowym na Soborze Watykańskim II. Innym biskupem, o którym nie możemy zapomnieć, jest Monsignor Orlando Arce Moya, konsekrowany na biskupa Chile, ale on również pojednał się ze Stolicą Apostolską za panowania Jana XXIII i przez krótki czas służył jako biskup pomocniczy Madrytu, ale zmarł wkrótce potem. Obaj biskupi nigdy nie zostali konsekrowani w Kościele Rzymskim, ponieważ BISKUP CARLOS DUARTE COSTA ZROBIŁ TO, CO KOŚCIÓŁ ROBI, stosując Pontyfikał Rzymski Urbana VIII i Mszał Świętego Piusa V. Biskup Carlos Duarte Costa konsekrował kilku biskupów, ostatnim, który zmarł, był biskup LUIS FERNANDO CASTILLO MÉNDEZ, który był czwartym biskupem konsekrowanym 3 maja 1948 roku w Balboa w Panamie. Poprzednie i obecne konsekracje, spełniające następujące wymogi: materia, forma, intencja i zdolność kanoniczna, czyli CZYNIENIE TEGO, CO CZYNI KOŚCIÓŁ, są ważne, a ta linia sukcesji apostolskiej znana jest jako sukcesja REBIBA, z której wywodzi się większość biskupów rzymskokatolickich w Ameryce Łacińskiej i Europie.

Różnica dotyczy jedynie dyscypliny: małżeństwa i celibatu, a nie samej istoty kapłaństwa. W tej kwestii zarówno biskupi, kapłani i diakoni, jak i duchowni niższych święceń, mogą przyjąć jedną z dwóch dróg – życie małżeńskie lub celibat. Małżeństwo u kapłanów pierwszego, drugiego i trzeciego stopnia potwierdzają słowa Pisma: „Biskup powinien być mężem jednej żony” (1 Tm 3,1-5). „Czyż nie mamy prawa zabrać ze sobą siostry - kobiety wierzącej - podobnie jak uczynili to inni apostołowie, bracia Pańscy i Kefas?” (1 Kor 9,5). „Pozostawiłem cię na Krecie, abyś uporządkował to, co jeszcze wymagało uzupełnienia, i ustanowił prezbiterów w każdym mieście, jak ci nakazałem. Kandydat powinien być nienaganny, mężem jednej żony, mającym dzieci wierzące, które nie są oskarżane o rozwiązłość ani o nieposłuszeństwo” (Tt 1,5-6). „Diakoni powinni być mężami jednej żony, dobrze kierującymi swoimi dziećmi i własnym domem” (1 Tm 3,12). Celibat i dziewictwo u duchowieństwa ukazuje także Ewangelia: „Uczniowie rzekli do Niego: «Jeśli tak ma się sprawa mężczyzny z żoną, to nie warto się żenić». On zaś im odpowiedział: «Nie wszyscy to pojmują, lecz tylko ci, którym to jest dane. Bo są tacy bezżenni, którzy z łona matki takimi się narodzili; są też tacy, których ludzie uczynili bezżennymi; a są i tacy, którzy dla królestwa niebieskiego sami wybrali życie w bezżenności. Kto może to pojąć, niech pojmuje»” (Mt 19,10-12).